Znajduje się na południe od wyspy Korčuli, posiada około 1300 mieszkańców, zajmuje powierzchnię około 53 km2. Najwyższym szczytem jest Hum 417 m. Na wyspie istnieją dwie większe miejscowości Ubli na wybrzeżu i Lastovo we wnętrzu.

Lastovo jest wyspą posiadającą liczne zatoki, plaże, bujną roślinność, winnice, ogrody oliwne i warzywne. Mieszkańcy oprócz rolnictwa zajmują się rybołówstwem, gdyż morze w tym miejscu obfituje w ryby. Umożliwia im to zajmowanie się turystyką w pięknych, nowych domach wzniesionych wzdłuż wyspy. Swoim pięknem wyróżnia się romantyczna Skrivena luka (Ukryty port), a w polbliżu Ubla na obszarze zwanym Pasadur - hotel Solitudo.

Wyspa Lastovo była przez stulecia częścią Republiki Dubrownika, co można odczuć w liczbie i wartości jej architektonicznego i artystycznego dziedzictwa. Szczególnie ciekawe urbanistycznie jest Lastovo, które znajduje się na południowym stoku wzgórza z szeregiem starych, gotyckich, renesansowych i barokowych domów, ze szczególnie malowniczymi, niepowtarzalnymi kominami. Znajduje się tu również kościół św. Kuzme i Damjana z XIV wieku, którą stworzyli dubrowniccy i korčulańscy mistrzowie. Kościół posiada 3 nawy z XV, XVI i XVII wieku. Barokowy ołtarz główny zdobi obraz św. Kuzme i Damjana z XVII wieku, dzieło wenecjańskiego artysty Giovanni Lanfranca. W kościele mieszczą się także dwa kamienne cyboria z XVI wieku, wykonane na wzór tych z Korčuli. Kościół posiada cenne srebrne liturgiczne przedmioty, wyróżnia się też renesansowa, wykonana z brązu misa na wodę święconą. W Lastovie można znaleźć wiele starych kościołów: w Ubima św. Luke z XI wieku, a najpiękniejszy jest kościół św. Marii w polu, który wybudowali lokalni rzemieślnicy w XV wieku w gotycko-renesansowym stylu. Lastovo posiada wyjątkowo ciekawy i bogato zdobiony strój regionalny, obyczaje i tańce, najbardziej znane jest Lastovsko kolo. Najczęściej wspomina się parady karnawałowe i zwyczaje na tradycyjny Pokladni utorak, kiedy w wielkim i skomplikowanym ceremoniale lalka Poklada ciągnięta jest na specjalnej linie z jednego końca wsi na drugi, a na końcu zostaje spalona.